แอสฟัลต์
posted on 04 Sep 2005 07:16 by boppinstudio
บนถนนแอสฟัลต์ที่หิวกระหาย
ของตัวเมืองที่ลืมเลือนฤดูกาล
เสียงจักจั่นที่เพิ่มขึ้นมากเกินไป
จนมิอาจได้ยินเสียงอื่นใด
ไอแดดระยิบไหวจนไม่สามารถ
มองเห็นสิ่งอื่นใดเลย...
ที่สามแยกอันปราศจากผู้คน
สิ่งที่มองเห็นเมื่อเหลียวหลังกลับไป
ก็มีแต่เพียงเงานหน้าเธอเท่านั้น...
แม้จะยื่นแขนออกไปอย่างไร
ก็เพียงสัมผัสได้แต่อุณหภูมิร่างกาย
ที่จางหายในทันที และมีเพียง
สายลมบางเบาเท่านั้นที่ปะทะแผ่นหลัง
ด้วยสภาพที่ไม่อาจสัมผัสได้
หรือประสานตากัน
แม้กระนั้นหนทางยังคง
ทอดยาวไกลอยู่ดี
ที่พวกเราผ่านมาและไปคือ...
ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยปริศนา
ที่แม้อัสดงลับหายไป
ท่ามกลางหมู่ตึก
ก็มิอาจมองลึกเข้าไป
ในราตรีที่มืดมิด
edit @ 2005/09/04 10:29:34